Benim Sahnem: Blog Sayfam

6 Yorum
Taslağa kaydettiğim pek çok yazıdan birine rastladım bugün. Yazı bitmiş ama nedense yayınlamamışım. Ben de hemen güncelleyip yayına almaya karar verdim. Konu ise : Hayallerim.




Yazının başına yeniden oturdum. ( yaklaşık bir sene önce yazmışım ) Hayallerime yöneldim şimdi de. Biraz onlardan bahsedesim geldi.  Ne zaman oyunculuk ve tiyatro gelse aklıma mutlu olduğumu ve kendimi çok iyi hissettiğimi görüyorum. Öyle çok fazla içine girmişliğim de yok ama işte ucundan kıyısından bulaşmışsan eğer tiyatro, sanat camiasına küçük kıvılcımlar hiç sönmüyor içinizde. Aslında uzun hikaye tamamı. Ama ben şu kadarına değineceğim. Seçtiğim mesleğin yanı sıra hayatımda hep olacağını düşünmüştüm tiyatronun, sahnenin, sanatın. Ancak o kadar da düşündüğüm gibi olamadı ve ben yine kıyıdan köşeden bir şeyler yapmaya çalıştım çabaladım. Oyunculukla ilk tanışmam üniversite yıllarında tiyatro kulübünde yer alarak oldu. Kendime çok şey kattığım, iyi bir eğitim aldığım dönemdi. Okul bitince tiyatro dersleri de bitti tabii. Seneler sonra yeniden, bir tiyatro sanatçısından oyunculuk dersleri aldım.  Kendimi iyi hissedeceğim alanlar yakaladım. Derken ilintili ama farklı bir camiaya yöneldim. Seslendirme kurslarına katılıp çok iyi hocalardan ders aldım. Ne kadar uzun ve meşakkatli yol olduğunu görüp sabırla devam ettim. Aklımdan geçenlere ve hayallerime  ulaşamadım ama kendimi bir konuda daha geliştirip mutlu olduğum bir şeyler yaptım.

Sonra hepsini bir kenara iteceğim bir döneme girdim. Anne olma serüvenim ve çocuğumla birlikte başka bir boyutuna vardım hayatın. Çok önemli bir sorumluluk üstlenmenin bilincinde olarak kendimi bu yönde daha da eğitmeye ve öğrenmeye adadım. Ve sonra o peşimi bırakmayan sahne merakıyla burun buruna geldim. Yeni bir oyun alanı bulmuştum kendime. Yeni bir performans sergileme alanı. Tüm o öğrendiklerimi gelişmelerimi farklı kanallarla yayabileceğim, yine kendimi gösterebileceğim benim sahnem olan blog sayfamla geri döndüm. Blog yazmak benim için küllerinden yeniden doğmak gibiydi. Annelik izni olarak mesleğime de ara verdiğimden dolayı yazmak için vakit yaratabiliyordum her ne kadar kızım vaktimin çoğunu doldursa da.

Ana konum kızım ve birlikte yaptıklarımızdı. Edindiğim tecrübeler, öğrendiklerim, katıldığım seminer ve faydalı eğitimleri anlattım. Zaman zaman araya duygularımı düşüncelerimi serpiştirdim çeşitli konularda. Baktım ki iyi geliyor yazdım da yazdım.

Sonra bir tatmin olamama duygusu yaşadım. Yine sahne ve seyirci benzetmesi yapacağım ama sahnedeyseniz bol seyirci ve alkış beklersiniz. Bu işin doğasında var. Siz her ne kadar sevdiğiniz için yapsanız da o işi, takdir beklersiniz işte.

İşime geri dönmemle yazılarıma ara vermek, seyrekleştirmek durumunda kaldım. Konulardan uzaklaştım adeta. Uzaklaştıkça, yazamadıkça tıkanma yaşadım. Duraklama döneminden sonra gerileme dönemi geldi. Aylarca ne bloga ne de sosyal medyaya yaklaştım. Ve ardından yeniden dönüş yaparak, geçen bu süreci anlattığım, uzun aradan sonra ilk yazımı yayınladım. Sonrası gelmeye başladı. Şimdilerde ise blog sayfamı geliştirmek, değiştirmek ve ilerletmekle meşgulüm.

Dileğim ben yazmaya, sizler de okumaya devam edin. Paylaştıklarım birilerinin yüreğine dokunsun, işine yarasın, birilerine fikir olsun, ilham olsun ve mümkün olduğu kadar çoğunluğa fayda sağlasın. Beni rahatlatsın, mutlu etsin, geliştirsin.

Bu sahneye giriş sebebim olan kızıma, verdiği cesaretle bu sorumluluğun altına girmeme vesile olan eşime ve yazdıklarımı okuyarak, beğenerek, yorum yaparak ve faydalanarak ulaşabildiğim herkese sonsuz teşekkürler.

Dilerim bir gün bu teşekkür yazım, yazacağım kitabımın önsözünde de yer alır. O da bir başka hayalim.....



Sevgiler....

6 yorum

Canim benim ne guzel anlatmissin. Bence hayallerini bir farkla gerceklestirmissin zaten. Zira kizinin dogumuyla aslinda her sabah perde aciliyor, egitimse egitim, eglenceyse eglence sahnedeki hersey yapiliyor hatta en zor turlerinden biri icra ediliyor dogaclama, onun yatmasiyla da perde kapaniyor. Ve o perde hergun acilip kapaniyor, sanatin buyuklugune bak�� Tek bir fark var, tek seyirci tek alkis. Ona da cozum buldum: ������(NisanEdaBurak) Birgun cok daha fazlasi da olur umarim����

Ama haksizlik buuuu, o cikan soru isaretleri bizim alkislarimiz, hattaaaa Aaalllkis:) <3

hadi hayırlısııııı o zamaan :)

baaak son yazımdasıııın :)

Yorum için açıklama