Koşullar ve Yansımalar

10 Yorum
Tam şu yazıyı bitirmiş yayınlayacaktım ki bu akşam 3.5 yaş öfke krizlerinden birini daha yaşayınca yazdıklarımla birbirini tutmayacak duygular içine girdim. Daha sonra yayına aldığım yazıda da belirttiğim gibi benimsemiş olduğum çocuk yetiştirme modeli ne olursa olsun, çocuğun içinden gelen gerek genetik faktörle, gerek kültüründen etkilenmeyle,  gerekse anne baba tutumuyla ilgili bozuk bir davranış modeli var. Karmaşaya gitmeden açıyorum.

Saygı duymak, kararlarına saygı göstermek, ayrı bir birey olduğunu kabul edip isteklerini ve kararlarını göz ardı etmemek, açıklamak, anlatmak, değer vermek, söz hakkı tanımak....benimsediğim ilkeler. Peki tüm bunları uygulamaya çalışmama rağmen neden hala karşıma geçip inatla ve ısrarla ama mantıksızca diretiyor? Lütfen biri bana açıklasın. Her akşam uyku öncesi rutinimiz vardır. Önce bir duş alınır, ardından pijamalar giyilir, kitap okunur ve sevdiği müzik açılarak uyku pozisyonuna geçilir. Bebekliğinden beri süregelen bu rutine karşı durup, özellikle duş ve banyo kısmında kıyamet koparmanın anlamı nedir? Ne yollar denedim. Oyuncaklar mı getirmedim, küveti suyla mı doldurmadım, bebeklerini yıkamasını mı teşvik etmedim, ne yaparsam yapayım nasıl bir inatsa kanmayacaksa kanmıyor arkadaş. Neyse sonra güç bela girdi. Kısa bir duş ardından çıkaracağım çıkmıyor. Biraz daha kalmasına izin vermediğim için (çünkü çok zor girmiş olduğundan ben de fazla tutmak istemedim) kıyamet koptu. O kadar direnmeden girse küvette daha uzun zaman geçirebileceğini ama şimdi o vaktini geçirdiği için çıkmasını gerektiğini söylesem de haykırarak ağlamasını sürdürdü. Ben de ilk akla gelen klasik zorlama metodu çaresine başvurarak banyodan çıkardım. Çıkardım çıkarmasına da ne giydirebiliyorum, ne de odaya sokabiliyorum. İşte böyle bir müddet ağlamaya, tepinmeye, kriz geçirmeye devam etti. Böyle durumlarda, anne baba kontrolü ele almalı, sakinliğini korumalıdır. Sinirlense bile çocukla aynı anda sinirlendiğini göstermemeli duruma el koyabilmelidir. Bense ne yaptım? Ağlayıp bağırması ve tepinmesi karşısında sinirlerime çok zor hakim olduğumdan tepkisiz davranmaya çalıştım. Çünkü aynı şekilde kızıp bağırsam çok daha kötü sonuçlanacak. Çünkü biliyorum ki o an kontrolünü kaybetmiş sakinleşmeye ihtiyacı var. Ama nasıl? Konuşmayı denedim, anladığımı gösterip açıklamaya çalıştım, hatta kucağıma alıp öfkesini boşaltmasına yardımcı olmaya çalıştım ama bu süre zarfında sakin yaklaşıp sesime de o tatlı tonu veremedim. Tek yapabildiğim gayet tepkisiz bir ses tonuyla "istersen ağlayabilirsin, ben yanındayım" diyebilmekti. Eminim ki içimde kopan fırtınayı hissediyor ve o yüzden belki de sakinleşemiyordu. Neyse ki babası daha ılımlı ve sevecen yaklaşarak biraz daha sakinleşmesine katkıda bulundu. En sonunda yoruldu, sustu ve kısa bir süre sonra uykuya daldı.

Benzer krizler dışarıya çıkma, giyinme, el yıkama durumlarında da ortaya çıkıyor. Peki anlayış ve saygıya dayalı bir modeli benimsemişsek, ihtiyaçlarını karşılamak konusunda hassas, ilgili ve sevgili ebeveynlersek sorun nerede o zaman? Tamam anlıyorum çocuk bu elbette ama bana biraz fazla gibi geliyor bazen. Yoksa ipin ucunu fazla mı kaçırıyorum da bizim kız özgürlüğünü ilan edip koz koyuyor. Sanmıyorum. Çünkü kuralları önemseyen, sınırları olan ve ebeveyn rolüne bağlı kalarak davranan anne baba olduğumuzu düşünüyorum. Mesela anne baba, anne babadır arkadaş değildir. Çok ilgili olabilir, çok samimi olabilir, çok anlayışlı olabilir ama yine de arkadaş değildir. Peki ben hangisinin dozunu tutturamıyorum?

Kimi zaman böyle hayal kırıklıkları ve zor anlar yaşasak da, doğru olduğuna inandığım şekilde davranmaya devam edeceğim. Çünkü uzun vadede olumlu sonuçlar alacağımı düşünüyorum. İhtiyacım olan şeyse biraz sabır. Bir de sizden gelen yorum ve tavsiyeler :))))

Sevgiler...

10 yorum

Oğlum Deniz'i ve kendimi okudum şu an :) Zor çocuklar.. Zeka yaşını ölçtürdünüz mü? Muhtemelen yaşından oldukça yüksek çıkacak.

Dönemsel, geçecek, sabır :) Anneliğin her ortama uygun kelimeleri bunlar, ben kendi kendime tekrarlıyorum, biri geçiyor biri geliyor en azından sen kendi akıl sağlığını koruyorsun arada...

Hayır ölçtürmedim sevgili Gökçe. Ama gerçekten zor çocuk. Ama bu zorluğu en çok bana diye düşünüyorum. İleride kendisi için avantaj olabilecek özellikler muhtemelen. Sevgilerimle...

Keşke Ceren keşke koruyabilsem. Ne krizler atlatıyorum şu biçare dünyamda :))))))

eşimle bu yıl boşandım ve kızımın en az dozda etkilenmesi icin elimden geleni yapıyorum ama en cok zorlandığım anlar 2,5yaş sendromu ağlama krizleri allah hepimize sabır versin,,,

Bunlar dönemsel diyerek kendimi rahatlatıyorum inan ki biz de de durum aynı:(

Merhaba sevgili blogcan seni blog keşif etkinliğinde buldum ve takibe aldım.Yeni yayın ve yorumlarda görüşmek fileğiyle sevgiler:)

Kendimize zaman ayırıp kendimizi rahatlatmak en zor anlarımıza dayanma gücü veriyor. Kolaylıklar dilerim.

Oyle olmasına öyle de ....gel de dayan :((( :))))

Tekrar tekrar hoşgeldin sevdicann :))

Yorum için açıklama