Dönüşş....

4 Yorum
Geçen uzun zamanın ardından, acaba ilk hangi yazımla döneceğimi düşünürken, elim bir türlü hiç bir şeye gitmezken, sayfamı her açışımda karşıma çıkan son yazımı görürken, bu hafta ve bugün hayatımda bir şeyler değişirken, artık yazmanın zamanı gelmiş dedim. Yazmak benim için bir akış, bir yol buluş olduğu gibi, okurlarla kurulan bazen sesli bazen sessiz iletişim oluşu ve ortaya çıkan bir paylaşımla en çok da duygusal bir tatmin oldu.

Hayatımdaki değişikliğe gelince kızım da ben de artık okullu olduk. Bayramdan önceki haftalarda uyum sürecinde birlikte okula gittik. Ardından önce o okulda tek başına kalmaya başladı. Ve bu hafta ben de okula(işime) geri dönerek yeni sayfamızı açtık. Kızım açısından değerlendirecek olursam halen alışma sürecinde olup gitmemek için direniyor. Bensiz orada olmaya alışmaya çalışıyor. Her gün karşı koyuyor. Okuldayken iyi olduğunu, katılım gösterdiğini, uyum sağladığını öğreniyorum. Olay benden ayrı kalmak biliyorum. Yoksa orada arkadaşlarıyla vakit geçirmekten, faaliyetlere katılmaktan, oynamaktan memnun. Ancak evinde olup, tüm bunları kendi istediği zamanlarda yapmak istiyor. Okul kötü diyor. Evde duralım diyor. Anne eve geri dön yeter o kadar diyor. Çok iyi anlıyorum. Ben demiyor muyum? Özlemiyor muyum birlikte evdeyken geçirdiğimiz zamanları? Ancak şu yazımda da belirttiğim gibi artık böyle olması gerekiyor. Ayrılığa bir yerde başlamak gerek değil mi?

Bana gelince mesleğe dönüş bende de zorluk yarattı elbet. Kendi çocuğunun sorumluluğunu başkalarına devredip, sen de başkalarının çocuklarının sorumluluğunu almaya başlıyorsun.  Yeniden farklı bir sorumluluğun altına girme, koşturmacanın getirdiği yorgunluk, işten dönen anne ve okuldan dönen çocuk rutinine başlama ki oldukça enerji gerektiriyor. Bütün gün okulda seni özlemiş çocuğuna maksimum ilgiyi ve enerjiyi vermek zorundasın. Bir yandan da kolum kıpırdamıyor. Zamanla alışılacak bir şeydir umarım.

Bugün ise ilk kez kızımı okula yollayıp kendim evde kaldım. Bugün dersim yok. Hem özlemiş olduğum kendimle baş başa kalmanın memnuniyeti, hem de kızımsız bomboş olan evin mahzunluğu arasındaydım. Günlerdir koşturmaca içindeyken, ortada kalan işlerin planlaması içindeyim. Bu arada ihmal etmediğim şey ise kendime zaman ayırmak. Yeniden güç toplamak için depoyu doldurmak.

Okula uyum süreci ile ilgili daha paylaşmak istediğim şeyler var. Gözlemlerim, kendimce tavsiyelerim, edindiğim bilgiler... Şimdilik kısa bir yeniden merhaba yazısıyla başlayayım gerisini de yazarım diyorum. Takipte kalın sevgili okurlar. En kısa zamanda buradayım....

Sevgiler...

4 yorum

İkinize de hayırlı olsun canım. Darısı inşallah hayırlısıyla bizim başımıza. Çok öpüyorum

Hakkınızda hayırlısı olsun,mutluluk ve huzur hep sizinle olsun.

Teşekkür ederim Aylincim. Ben de öptüm.

Teşekkürler sevgili Fatoş Avunduk.

Yorum için açıklama