Çocuğunuzun Ruhunu Nasıl Besleyebilirsiniz?

2 Yorum

Çocuk sahibi olmanın bana göre belki de en korkutucu ya da endişe verici yanı, onun ruhunu, yaşamını, varlığını etkileme gücüne sahip olabilme ve böyle bir sorumluluğun altına girmekti. Yaptıklarımızdan ve yapmadıklarımızdan etkilenmeleri, tutum ve davranışlarımızın onları nasıl yönlendirdiğinin önemi  aklımı hep kurcalamıştır. Bu yüzdendir ki hamilelik dönemimden itibaren en çok okuyup üzerinde düşündüğüm konu işte bu olmuştu. Nasıl olur da mutlu ve sağlıklı  ruha sahip bir birey yetiştirebilirdim.


Uzun zaman önce okumuş olduğum bir yazı verdiği tavsiyelerle dikkatimi çekmiş, ben de sayfamda paylaşmak istemiştim. Üzerinden çok zaman geçmiş ancak çevirisini yapmamış ve yazıyı uzun zaman bekletmiştim. Şimdi ise bilgileri güncelleyip yeniden üzerinde düşünmek ve uygulamak için yazıyı kaleme aldım.

Maddeler halinde sıralayacak olursak bakalım neler yapmalıymışız.

1) Öncelikle unutmamamız gereken nokta, çocuklarımızdan daha çok yaşayıp öğrenmiş, deneyimlemiş olduğumuz ve onların bu bilgilere ve tecrübelere sahip olmadığı için içinde bulundukları dünyayla bizden daha zor başa çıkabildikleri gerçeği. Bu yüzdendir ki biz bir yol gösterici olarak onları rahatlatıp, girdikleri çıkmazlarda yardımcı olup, edindikleri kazanımlara katkıda bulunmak başlıca görevimiz olmalı. Kafalarındaki karışıklıkları ayrıştırıcı olmak. Çünkü onlar sadece hissettiklerini biliyorlar. Hisleriyle başa çıkmayı değil. Onları gerçekten dinlemek, sabır ve anlayış göstermek.

2) Dünyadaki en önemli kişi olduklarını hissettirmek. Çocuklarımız da bizler gibi saygı görmek ister. Bizim için herşeyden önemli olduklarını bilmek isterler. Onlara kollarımızı uzatıp gözlerinin içine bakmak ve gülümsemek gerek. En önemli kişi olduklarını hissettirmek. Çünkü şu anda öyleler.

3) Onları, bizi mutlu etme zorunluğundan kurtarmak. Çocukların her biri kendine özel ve tektir. Kendi fikirleri zevkleri vardır ve bizden farklı olabilir. Bunu kabul edip oldukları kişi olmalarına izin vermek. Bizi mutlu etme gibi bir görevleri olmadığını bilmelerini sağlamak, onları rahat bırakmak. Yapılması zor gibi gelse de sağlıklı bir birey yetiştirmenin gereklilikleri bunlar sanırım.

4) Saygı duymak: Çocuğa saygı duymak en önemlisi belki de. Çocuk neyi isteyip istemediğini bilecek. Biz de bundan ötürü üzülmeyeceğiz. Eğer o anda bize sarılmak istemiyorsa bunu normal karşılayıp isteklerine saygı duymak gerek. Tıpkı bizim isteklerimize saygı duymasını istediğimiz gibi. Ne olursa olsun fikirlerine önem verdiğimizi duygularını önemsediğimizi göstermeliyiz ki bu sayede güvenlerini de kazanalım. Bu en çok isteyeceğimiz şey olmalı.

5) En iyi arkadaşları olmaya çalışmak. Uzmanların bir çoğu çocuğunuzun arkadaşı değil, ebeveynisiniz dese de,  arkadaş gibi olabilmenin de önemi büyük. Tabii ki ebeveyniyiz ancak arkadaş da olmaya çalışmak yanlış olmamalı. Bu demek değildir ki arkadaşı gibi olup bazı kararları uygulamamızı engelleyeceğiz. Onu dinlemek, saygı duymak, dürüst olmak, ona hayatı çözmeye çalışmaya yardım etmek bir arkadaş gibi yaklaşarak, güvenini kazanarak daha mümkün bana göre. Çünkü arkadaş da öyle değil midir?

6) Kibar olmak ve hata kabullenmek. Bir çoğumuzun belki de hepimizin yaptığı hatalar vardır, bağırmak, kontrolü kaybetmek gibi. Ancak önemli olan şu ki bunu fark ettiğimizde hatamızı kabul edip, değişmek istediğimizi ve bunun zaman alabileceğini söylemek önemli. Bazı günlerin zor günler olduğunu söyleyip yapılan şey için af dilemek tuhaf gelse de, örnek bir davranıştır. Bu otoriteyi kaybetmek değil aksine bence dürüst davranarak aynı şeyi yapmasında çocuğa da örnek olarak onu kazanmaktır.

7) Çocuklarımıza ne olursa olsun yanlarında olacağımızı söyleyip bize güven duymalarını sağlamak. Bu şekilde bize karşı dürüst olmalarını sağlayabilir, ne olursa olsun, hatalarında dahi yanlarında olarak bu güveni oluşturabiliriz.

8) Her zaman yeni baştan başlama seçeneği olduğunu hatırlatmak. Kendini en çaresiz, en başarısız hissettiği anda bile buna onları inandırabilirsek, ruhunu gerçek anlamda beslemiş, zorluklara karşı daha dirençli ve güven duyan bireyler yetiştirmiş oluruz.

Bunlar benim de bir nevi ilkelerim oldu. Henüz küçük yaşta olsa da uygulayabileceğim şeyler var. Saygı duymak, hatalarını telafi etme fırsatı vermek  ve en önemlisi de onları olduğu gibi kabul ettiğimizi göstermek. Sevginin esas temeli de budur zaten. Olduğu gibi kabul etmek ve ne olursa olsun yanında olmak.

İlgili kaynak  http://theartofsimple.net/8-ways-to-nurture-a-childs-soul/

2 yorum

Yorum için açıklama