5 Ağustos...

2 Yorum

 Geçmişimden, hayatımdan, çocukluğumdan büyük çok büyük bir parça koptuğu gün. Öyle büyüktü ki babamın kapladığı yer ve şimdi bıraktığı boşluk öyle tarifsiz ki, öyle anlatılmaz ki bu yaşanan çaresizlik, öyle bir yangın ki yüreğimin tam ortasına oturan ve kavuran... İşte öyle bir haldeyim.

Göz yaşları dindirmeye yetmiyor acıyı, teselliler fayda etmiyor şu an. Susmuyor yüreğim, dinmiyor yaşım. Tükenmeyen seslerle kafamın içinde, sığamazken bir yere, dökmek istedim kalbimdeki acıyı, kederi bir kaç cümleye. Ve...

bu sayfa bazen benim için, aciz bir kaç kelimeden ibaret bir duygu seli.

5 Ağustos...

Hayatımda bugüne kadar yaşamaktan en çok korkutuğum acıyı, en büyük acıyı yaşadığım gün. Bugüne kadar yaşadığım en büyük acı ve biliyorum ki bu bir kanun, bir düzen. Doğum olduğu gibi ölüm de var. Ve yine biliyorum ki yine şükretmem gereken çok şey var. Biliyorum ki söylenecek çok söz, bulunacak çok teselli var...Ama dedim ya dinlemiyor şu an yürek. Akıl ile idrak etse de, kalp ile kabul edemiyor aciz olan insan. Ya da kabul etse de kalp, duygulara hiç bir şey söz geçiremiyor.



Ne uykularda anlam var ne uyanışlarda...Uyku, rüyalarda görme arzusu ile geçilen bir evre şu an. Uyanış elbette yaşama olan şükür. Nefes alış, sevdiklerinle, onların atan kalbiyle vücut bulan bir var oluş.

Ölüm olmasaydı diyemem. Bu bir isyan olur.
Acı hissetmeseydik diyemem. Bu var oluşumuza ters olur.
Artık hiç bir şeyden mutlu olamam diyemem. Beni sevenlere ve sevdiklerime haksızlık olur.

Ancak şu an gözümün önünde yalnızca babam ve bugüne kadar yaşadıklarımız var. Çocukluğumdaki kahraman, sırtımı yasladığım dağ, korkularımdan sığındığım liman. Ve özlem ve özlem ve özlem...

Çocukluğumdan kalan hayalimdeki en büyük resim, kocaman elleriyle elimi sımsıkı kavradığı, birlikte bir yerlere giderken, benim onunla gurur duyduğum gibi, onun da benim için aynı şeyleri hisseden hali.

Gerçekten büyümüyor çocuklar anne babalarının gözünde. Hep hissettim bunu üzerimde. Anne olunca ben de daha iyi anladım nasıl olur her an koruyup kollamak istemek.

Değil mi ki telefonum artık babam diye çalmayacak..
Kapısını çaldığım evimizin içinde babam olmayacak...
Bayramlar sönük, güzel günler eksik olacak...

Allah'tan dileğim, duam sabır ve benzer acıyı yakın zamanlarda göstermemesi. Biliyorum ki O, insanlara kaldıramayacağı acıyı vermez.

Yolun ışık, mekanın cennet olsun babam.
Orada buluşacağız elbet...

Anneme, kardeşlerime ve tüm sevenlerine teselli olsun.


2 yorum

Başın sağolsun.... Şimdi gördüm. Huzur içinde uyusun...

Yorum için açıklama