Zor Zamanlar...

7 Yorum
İki yaştan sonrası özellikle zormuş. Sabır ve anlayış giderek zorlaşıyormuş. Bir de buna henüz sonuçlandıramadığınız tuvalet eğitimi eklenirse işler daha da sarpa sarıyormuş. Dediğim dedik öttürdüğüm düdük pozlarında etrafta dolanan cüce, sizi bezdirebiliyormuş.

Bir yandan "her şeyi ben yapacağım" diye tutturması, öte yandan yapması gerekenleri umursamaması hatta bilerek yapmaması sizi çileden çıkarabiliyormuş. Giderek artan enerjisini boşaltma ihtiyacıyla kuduran ve fakat dışarı çıkardığınızda "eve gidelim" şeklinde tutturan çocuk şansını çok zorlayabiliyormuş.

Esnemekten ve gözlerini ovuşturmaktan bitap düşmüş haliyle "uykum yok beniiiiim, uyumak istemiyoruuuuum" diye çığlıklar atarak size kendi saçınızı başınızı yoldurup ancaaak uykuya daldıktan sonra "neden daha anlayışlı davranamadım ki" pişmanlıklarını yaşatabiliyormuş.

Arkadaşlarıyla oynamak ve onlarla görüşmek istediği halde, bir araya gelince hiç bir şeyini paylaşmama ve elinden alma halleriyle sizi çaresiz bırakabiliyor, sizi kimselerle paylaşmak istemediği gibi başkalarına ilgi göstermenize bile tahammül edemeyip yaygarayı koparabiliyor ve bu haliyle sizde tutarsız ( hoşa gitmekle üzülmek arası gidip gelme durumu ) duygulara sebebiyet verebiliyormuş. (arkadaşlarıyla paylaşmama halleri değil tabii )

Demem o ki, çalışmadan geçirdiğim zamanlarda çok güzel anlar yaşadım miniğimle . Bir çok şey paylaştık. Her anına ortak oldum, yaşadım. Çokça hoşgörü ve sabır da gösterdim. Tüm enerjimi verdim. Sanırım artık pilim bitti ya da dayanma gücüm, tahammül  azaldı.

Şimdi bunları yazıyorum ki, işe başladığımda keşke çalışmasaydım demeyeyim. Bugünkü zorlukları hatırlayıp, bundan sonra böylesi daha iyi diyeyim. Hem artık üç yaşındaki çocuğun yuvaya gitmesi kendi açısından da daha iyi. Onun da sosyalleşebilmesi, aileden ayrı vakit geçirmeyi öğrenmesi, paylaşma, sabretme gibi meziyetler geliştirebilmesi için okul gerekli. Öte yandan, iş hayatına ara verip,çocuğuyla doyasıya zaman geçiren ve çocuğu odaklı olmaya başlayan kadının, artık işe başlayıp, çocuğundan ayrı zaman geçirmeye alışması, sosyalleşmesi, çocuğunu başkalarıyla paylaşmayı öğrenme gibi meziyetleri geliştirmesi de önemli!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ayrıca, benim çalışma hayatına yeniden başlamam, onun geleceği için de en iyisi. Çalışan kadın, anne profiliyle kendi hayatını kazanabilen birey olma modeliyle kızına örnek olmak.

Bunca şey saydım döktüm ahanda buraya yazıyorum -ki zaten yazıyorum- gözünde yaşlarla çocuğu okula kendi işe giden anne olmayacaksam ne olayım. Duygusallık genetik miras zaten. En çok da yaşanan güzel anları hatırlayacağıma. zorlandığım zamanları hiç mi hiç düşünmeyeceğime, ah o günlerin kıymetini bilebildim mi acaba diye iç geçireceğime eminim.



Bu mudur? BUDUR.....


7 yorum

Canım ne zaman başlıyorsunuz. Benim de başlamaya az kaldı.

Canım ne zaman başlıyorsunuz. Benim de başlamaya az kaldı.

Eylül dönemiyle beraber başlıyorum canım.

2yaş dönemine ilk ergenlik deniyor ya doğru.. Çok zor bir dönem gerçekten..Herşeye ııı ıııı :( Tuvalet eğitiminden korkuyorum ama ben...Takipteyim canım sevgiler..

inşallah kendinizi çok üzmezsiniz. 3 yaş iyi bir yaş. Bebekkken yanında olmak, sonra da çalışmak çok mantıklı. Allah yardımcınız olsun

2 yaş ile de bitmiyor ki. Bunun daha 3'ü var 4'ü var :)))) Bize düşen bol sabır. Tuvalet eğitimi hakikaten korkutucu ama. Hoş her şey geçiyor bitiyor işte. Biz keşke bu kadar sorun yapmamayı becerebilsek.

Amin canım çok teşekkür ederim. Evet bence de 3 yaş okul için çok ideal. Artık yuvadan uçma zamanı ikimiz için de geldi.

Yorum için açıklama