Anne İşe Gitmesen Olmaz mı?

1 Yorum
     
     Bu sıralarda ilkokul öğretmenimin yazmış olduğu bir kitabı okuyorum. İçinde birbirinden ilginç hikayeler var. Çalışan annelerin iç hesaplaşmaları ve yaşadıklarını anlattığı yazılar var. Çoğunun duygusu aynı. Çocuğunun ilklerini görememek, yanında olamamak, bakacak birini bulma zorluğu ile işine devam etme zorunluluğu arasında sıkışıp kalmış olmanın verdiği sıkıntı. Bazıları çocuklarının sözlerini ve hislerini de paylaşmış. Her bir hikayeyi okuduğumda ne kadar şanslı olduğumu düşünmeden ve sahip olduğum imkana şükretmeden duramadım. Öncelikle çalışma zorunluluğum olmadan hayatımıza devam edebildiğimiz için şanslıyım. 3 yıl gibi bir süre işimden ayrı kalabilip yeniden çalışabilecek miyim diye bir derdim olmayan bir mesleğe sahip olduğum için şanslıyım. Çocuğum için önemli olan ilk 3 yılı yanında geçirip sonrasında çalışmaya devam ederek çocuğuma da çalışan annne örneği olabileceğim için şasnlıyım. Tek başına çalışıp bu sorumluluğu seve seve üstlenen eşimle birlikte olduğum için şanslıyım.

   Bazen bir şeyleri biliriz ancak bir şekilde pekiştirme imkanı bulunca daha çok farkına varırız. Kitabı okurken ben de ne güzel nimetlere sahip olduğumu düşündüm. İşe gitmek zorunda olup da acaba çocuğuma nasıl bakılıyor derdim olmadı. Hastalanınca nasıl izin alırım endişem olmadı. Neler yaşamış insanlar. Tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de çocuklarını kendilerinden yoksun bıraktıklarına dair suçluluk duygusu hissetmenin ne olduğu anlatılmakla tarif edilmez herhalde.

   Okuduklarımdan sonra kitabın bana hissettirdikleri böyleydi. Bir de işin diğer kısmı var elbet. İşine, kariyerine dönen, bebeğini emin ellere teslim edip içini rahat tutan, halinden muzdarip olmayan anneler de var tabii ki. Böyle hissedip düşünenlere de saygı duyuyorum. Demek değildir ki onlar çocuklarını daha az seviyor. Tercih ve yapı meselesi bence. Ben çalışmak zorunda olsaydım ve çocuğumdan ayrı kalsaydım eminim ki okuduğum kişilerin duygularına sahip olurdum.

   İşin doğrusu zaman zaman bunalıp acaba çalışsa mıydım diye düşündüğüm olmuştur. Kızıma tek başıma bakmanın ve kimi zaman özel zamana olan ihtiyacımın giderilememesinden mütevellit olumsuz duygular yaşamış olabilirim. Ama bu hislerin doğal olduğunu düşünüyorum. İnsanız sonuçta ve çocuk bakmak , onu en iyi şekilde yetiştirmeye çalışmak öyle kolay bir şey değil. Bir çok gel git duygular yaşamak normal gibi geliyor bana.

 Önümüzdeki dönem çalışmaya yeniden başlayacağım. Kızım da oyun grubuna başlayacak okulda. Zamanlama olarak, onun okula başlama yaşı olarak da uygun diye düşünüyorum. Muhakkak her gün birlikte oluşumuzu özleyeceğim. Ancak onun da benim de ayrı dünyalara ihtiyacımız var. O da ben de ayrı bireyleriz. Zaten çocuk da en çok 3 yaşında bunun farkında oluyormuş. Ve yine şasnlıyım ki mesleğim gereği saatleri daha esnek bir işte çalışıyorum. Öğretmen olduğum için en çok şimdi seviniyorum. Kolay olacağını söylemiyorum çünkü işiniz de öğretmenlik olunca hep eğitim hep öğretme gına geliyor bir yerde. Lise de olsa karşınızdaki tam bir yetişkin değil neticede. Sabır her zamankinden daha çok gerekecek. Beyin yorgunluğu da çok olan bir iş ama yine de zaman açısından avantajlarım olacak gibi geliyor.

   En başından beri tercihim ve isteğim kızıma 3 yaşına gelene kadar kendim bakmak yönündeydi. Ne mutlu ki bunu sağlayabilen ve başarabilen annelerdenim.

    Sözlerimin yanlış anlaşılmasını da istemem. Bu benim bakış açım. Daha önce de söylediğim gibi herkes farklı duygular yaşayabilir. İşinden kopmak istemez her ikisini de birlikte götürmekten memnundur. Tüm annelere ve tercihlerine saygım sonsuz.
    Sevgi ve saygılarımla..

Okuduğum Kitabın adı: Anne İşe Gitmesen Olmaz mı?
                   Kitabın yazarı: Nazmiye Bağcı Çaylıoğlu

1 yorum :

Bizim de baba çalışıyor (hamileliğimden beri çalışmıyorum)
babası para kazanmak için işe gidiyor diye bildiği için
gitmene gerek yok benim kumbaramda var demişti:)))
geçen gün yine söyledi çünkü baba pilot ve çok az görebiliyor
ben de sadece para kazanmak için gitmiyor baban uçamaz evde oturursa mutsuz our sen nasıl oyun oynamayı seviyorsan o da uçmayı seviyor dedim

Yorum için açıklama