Çocuklar Ağlamasın

Yorum Ekle
      Ağlayan bir çocuk gördüğümde her zaman üzülürdüm. Ama şimdi ki hislerim biraz daha farklı. Eğer bir çocuk ağlıyorsa ve annesi (ya da başka bir yakını, baba, büyükanne...)tarafından da azarlanıyor hatta duygusal şiddete uğruyorsa ( ne demek olduğunu az sonra anlatacağım ) olaya müdahil olmamak, bir kaç laf etmemek için kendimi zor tutuyorum.

     Az evvel balkonda oturmuş başka bir yazıyı yazarken, aşağı sokaktan annesinin elini tutmuş, ağlayarak gelen bir çocuk gördüm. Annesi çocuğa kızarak, kendisinden başka hiç bir çocuğun ağlamadığını ( bu ne saçma bir tespit ) sebebinin ise diğer çocuklardan farklı olarak tokat yememesi olduğunu, şımartıldığını söylüyordu. Çocuk ise haliyle ağlamanın dozunu arttırıyordu. Anne hızını almayıp, çocuğa bu anlamsız sözleri söylemesi yetmediği gibi, çocuğun yüzünden kendisi için hiç bir şey yapamadığını, tatil boyunca hep çocuğu mutlu etmeye uğraştığını,( normali bu değil mi?) parkmış, gezmekmiş hep çocuğu düşündüklerini ekleyerek bir de güzel suçladı. Ne yani şimdi dövmedi ve çocuğunu dövmeyen ve her zaman çocuğunun istediğini yapan anne mi oldu? Bu nasıl ağır bir suçlama ve değersiz olduğunu hissettirmedir? İçim parçalanıyor. Kelimenin tam anlamıyla parça parça dağılıyor, acıyor ve midem büzülüyor. Tamam belki abartı hisler ama hiç bir çocuk böyle davranılmayı hak etmiyor. Kızarsın, kural koyarsın, disiplin uygularsın ama sarf edilen bu sözler bence çok ağır. Seni neden doğurdum? gibi bir şey. Kendine de vakit ayır, kurallarını da koy. Bu eziyeti, ne kendine ne de çocuğuna yapma ne olur ya, ne olur.

     Çocuğun her istediğini yapmak, kurak koymaksızın gelişi güzel davranmak, sürekli kendini feda etme halinde olmak doğru değil. Çocuk istedikçe ister. Sınırlarını bilmezse istediğini almak için sonuna kadar direnir, ağlar, sızlar, ve eğer ki bu davranışları sonucunda istediğini elde ederse(karşı tarafın yılması sonucu) dozunu her defasında artırır. Yukarıdaki örnekte de olduğu gibi sanırım anne çocuğun isteği üzerine parka gider. Ancak kalınacak saat baştan konuşulmadığı için çocuk daha çok kalmak için tutturur. Anne oradan çıkıp belki başka bir şey yapmak istemektedir. Kendine ayıramadığı bu zamanın suçunu da çocuğa yükler. Annenin kendini mutlu edecek, rahatlatacak özel zaman ayırması, karşılanması gereken doğal bir ihtiyaçtır. Bunun için imkan yaratılmalıdır. Hiç olmadı çocuk daha erken uykuya yatırılıp, akşam yorgunluğunu atacak, kendine iyi gelecek bir şeyler yapılmalıdır. 

     Ne olursa olsun, kendini mutlu edememenin ya da vakit ayıramamanın suçu çocuğa yüklenmemelidir. Onlar bizden sınırların koyulması, ilgi, ve bolca sevgi bekler.
   
      Acımasız toplumumuzda kendine güveni olan, gururlu ve güçlü çocukların hayatta kalma, gelişme ve hatta toplumu değiştirme şansları, cezalarla incitilmiş ve aşağılanmış çocuklarınkinden çok daha fazladır.( Çocuğunuza Kulak Verin - Aletha J. Solter - )
      
    

   

       
       
     





Yorum için açıklama