Kan tahlili kabusumuz

Yorum Ekle
Nasıl stres yaptım şu tahlil yapılana kadar , ne sıkıntı yaşadım off ki ne offf. Benim tahlilim değil tabii ki - ben hiç korkmam iğne olmak , kan vermek gibi şeylerden- benim canımın yarısının kanını alıp tahlil yapacaklar.
Kızım 9 aylıkken de istemişlerdi kan tahlili yaptırıp demirinine baktırmamızı.Hatta egzamaları için alerji testi bile istendi.Bu saydıklarım popüler bir hastanenin popüler bir doktoru tarafından istendi. Biz de yaptıralım diye düşündük önce.Hastaneye kadar gidip doktora da yazdırdık tahlilleri. Kan alma odasına girip de kızımın koluna turnike takmak istediklerinde kalktım oradan. Minicik kızımın minicik kollarına yaptıramazdım . O daha çok küçüüük. Hem doğduğu hastanenin doktoru da buna henüz gerek olmadığını 1 yaşında zaten isteneceğini yani bekleyebileceğimizi söyledi.
Böylece 3 ay geçti.1 yaşına gelince doğduğu hastanede doktor kontrolüne gittik Doktor artık tahlillerin yapılması gerektiğini ,demir depolarına bakılmasının muhtemel bir kaybı önlemede önemli olduğunu söyledi. Aşağı kan alma odasına indik.Eline oyuncak da verdik.Ben koltuğa oturdum ve İpek'i de kucağıma aldım.Tuhaf tuhaf bakmaya başlamıştı bile algıları açık kızım.Daha hemşire koluna turnikeyi takamadan başladı bizimki ağlamaya. Eyvahlar olsun yeniden başladık. Hemşire çabuk davranmak istiyor ama olacak gibi değil çocuk kasıyor ve kolunu oynatıyor.Hayır dedim sakin ve yavaş olalım ve önce bir sakinleştirelim.Aldık biraz dışarı çıktık tekrar girdik ama nafile .Babası oturdu sonra koltuğa İpek'i tutmak için.Daha iyi hakim olur diye.Halbuki onu da kan tutar ama işte iş başa düşünce bir de söz konusu yavrusu olunca insanın akan sular duruyor.O da etkili olamadı.Hemşire kızımın kolunu tutuyor damarı bulmaya çalışıyor , bulur gibi olduğunu söylüyor , iğneyi yaklaştıracakken kıyamet kopuyor."Kolunu çok oynatıyor" diyor bana hemşire."Başka ne olabilirdi" diyorum "çocuk bu oynatır da ağlar da.İlk kez bebek gelmiyor size herhalde" dedim."Nasıl alıyorsunuz ağlamıyorlar mı?"".Geliyor tabii" dediler.Bazıları , yani 1 yaşında bazı çocuklar , ne olduğunu anlamadan yaptırabiliyormuş. Benim kızım her şeyin farkındadır yapacak bir şey yok.Baktım yavrum ağladıkça ağlıyor kolları kızarıyor.Sesim yükselmeye başladı ister istemez."Yahu "dedim" en uzman hanginizse o yapsın bari yok mu en iyi alan biri" dedim.Bu hemşirenin gayet iyi olduğunu söylediler de sonuç bu işte. Daha fazla dayanamadım ve kızı aldığımız gibi çıktık oradan .Babası da" başlarım tahliline yazık çocuğa" diyerek "Eskiden tahlil mı vardı?" diye söylenerek çıktı oradan. Neyse şimdi tartışmanın yeri değil.Nitekim benim de içim acıyordu ama yapılacaksa yapılmalıydı.
 1 hafta daha geçti.Ama benim içim hiç rahat değildi.Bu tahlili yapmalıydık çünkü ilgili yazılar okuduğumda hiç gereksiz olduğu sonucuna varamıyordum.İpek'in diğer doktorunu aradım bebekliğinden beri götürdüğüm.O da yapılması gerektiğini  , bazen hiç tahmin edilmeyen sonuçlar çıkabildiğini ve eğer bir eksiklik varsa telafi edilmesi gerektiğini söyledi.Hatta bize bir labaratuvar önerdi."Oraya gönderdiğim anneler memnun bebek hemşireleri var onlar hemen alıyorlar bir dene derim" dedi."O da olmazsa 6 ay daha bekler bir daha deneriz" dedi.Bebek hemşiresi lafı kafamda bir ışık yaktı.Tekrardan kendi hastanesini aradım.Bebeğime kan tahlili yapılacağını ama bunu bebek hemşirelerinin yapmasını istediğimi söyledim ve kabul ettiler.
  Gidince orayı tanıyıp ağlamasından çok korktum.Neyse ki biraz bakındı ama ağlamadı.Bebek hemşireleri geldi.Hemşireler diyorum çünkü 2-3 tane birden gelmişlerdi.Herhalde bizim kız gözlerini korkutmuş olmalı. Ama işlerini biliyorladı."Önce koluna bakalım" dediler.Yavrumun kolları biraz tombiş olduğundan damarını bulmakta zorlandılar tabii.Biraz denediler olmayınca daha öncekilerin yaptığı gibi uğraşmak yerine hemen ayağına yöneldiler.Tabii ya ,  ayağından almak yani çocuğu zapt etmek daha kolay olurdu.Yatırdılar, istersem benim dışarı çıkabileceğimi , kendilerinin halledebileceğini söylediler.Kabul etmedim tabii ki."Tamam o zaman ben sadece yanında durayım siz geri kalanı yapın" dedim.Kollarını hafifçe tuttum ve yüzüne yaklaşıp sakin olmasını çok uzun sürmeyeceğini belki biraz canının yanacağını ama hemen geçeceğini söyleyip öptüm.Hemşireler ayaklarına hakim olmaya çalışıp tutuyorlar, bir tanesi de damarı bulmaya çalışıyordu.Böylesi çok daha kolay oldu.Kızım belki biraz ağladı ama önceki gibi asla olmadı ve işler çabuklaştı.Damarı bulup kanı aldılar ve ben bu sırada kızımın başında onu öpüp sakinleştirmeye çalışıyordum.Keşke daha önce de bunu yapsaydık da kızımın kolları şişip kızarmadan o kadar da çok ağlatmadan hallediverseydik. Neyse  canım sonunda oldu ya . Üzerimden büyük bir yük kalktı.Sonuçları da öğleden sonra aldık. Her şeyin normal olduğu söylenince bir oohhh çektim.Artık içim rahattı.


Yorum için açıklama